ένας χρόνος και έξι μέρες

Παραλλαγμένο πασχαλιάτικο τραπέζι σε μια πρόσφατη ετεροχρονισμένη ανάμνηση. Η εκλεκτή μου συντροφιά και εγώ στο ελληνικό εστιατόριο σε μια τουριστική γειτονιά του Λονδίνου. Μόνοι αλλά όχι μοναχικοί. Εκείνη επίμονα λεπτεπίλεπτη στη γεύση επιμένει στη νηστεία σε αντίθεση με μένα που συνέχιζα απρόσκοπτα την κρεατοφαγία, μιας γουρουνοπούλας αυτή τη φορά. Ο σερβιτόρος, Έλλην,  ελληνότατος θα έλεγα, ευθαρσώς καταδείκνυε πως τουλάχιστο εκεί μέσα η υιοθετημένη βρετανική αβρότητα στη παροχή υπηρεσιών ήταν μόνο αστεία υπόθεση όσο απ’ τα ηχεία «είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώριζα».

Η εκλεκτή κάποια στιγμή τον ρωτά τη κοινοτοπία: πόσο καιρό είσαι εδώ; Κοινοτοπία μόνο στην επιφάνεια βέβαια. Γιατί στη πραγματικότητα αυτή η ερώτηση είναι ένα βήμα πιο πέρα από την απλή διαπίστωση ότι μιλούμε την ίδια γλώσσα και γελάμε με τα ίδια αστεία, είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε δυο παραπλήσιες πορείες, ένα εισιτήριο ενσυναίσθησης στη ψυχολογία του μετανάστη, ενδεχομένως και κατανόησης αν όχι αμερόληπτης συμπαράστασης. Εκείνος, τη κοιτάζει όσο πιο βαθιά μπορούσε στα καστανά της μάτια λες και χρειαζόταν για λίγο να συνέλθει από την ομορφιά της και αμέσως μετά, ανταποκρινόμενος στην αδήριτη σκληρότητα της ερώτησης, ανήμπορος να την αποφύγει, προτάσει το καρπό και κοιτάζει το ρολόι του. Και μετά από λίγο επιτέλους ανταποκρίνεται: «ένα χρόνο και έξι μέρες». 

Ένας χρόνος και έξι μέρες.

Γελάσαμε με μια αξιοπρόσεχτη ασυγκρατησία. Και οι τρεις. Όχι γιατί ήταν αστείο έτσι όπως αυθόρμητα επικοινώνησε το πώς στην πραγματικότητα περνά για εκείνον ο χρόνος όντας μακριά από εκεί που ενδεχομένως επιθυμούσε να ήταν πασχαλιάτικα. Αλλά γιατί καθένας από μας, ήταν τόσο ξεκάθαρο, χρειαζόταν να διασκεδάσει το δυνατό λιγότερο επώδυνα αυτή τη ατελείωτη χρονομέτρηση της ξενιτιάς.

ο γυμνισμός είναι σοσιαλισμός

Μόνο ευχάριστη μου είναι η έκπληξη του να βλέπω τη νυν καγκελάριο της Γερμανίας στα νιάτα της να απολαμβάνει το γυμνό της σώμα, ελεύθερα, με αυτοπεποίθηση, αφημένη στη συντροφιά των χαριτωμένων φιλενάδων της, μακριά από τους εφιαλτικούς συνειρμούς του τωρινού της ρόλου. Ως νεαρή σοσιαλίστρια ίσως κιόλας να συμμετείχε και στο κίνημα του Freikörperkultur, το συμπαγές κίνημα γερμανικού γυμνισμού υπαρκτό από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης ήδη, που όμως στο ανατολικογερμανικό καθεστώς χρειάστηκε αποφασιστική ακτιβιστική δράση επιμονής και ανυπακοής για να επικρατήσει. Εξάλλου το γυμνό σώμα είναι η καλύτερη μέθοδος κατάργησης της ταξικής ταυτότητας. Και η πλέον αναίμακτη. Και τόσο μακριά από τη χρήση του ως σεξουαλικοποιημένο προϊόν από τους διαφημιστές της δύσης. Το καθεστώς όχι απλά δε κατάφερε να καταπολεμήσει το γυμνό σώμα αλλά αντίθετα, και ίσως περισσότερο συνειδητά από οποιαδήποτε άλλη απόπειρα φιλελευθεροποίησης, το υιοθέτησε ως υπόδειγμα σοσιαλιστικής αφήγησης της σεξουαλικής ελευθερίας και κοινωνικής προόδου. Και λίγο αργότερα, μετά την ενοποίηση των Γερμανιών, ο γυμνισμός επέμεινε ως μια ενδεικτική διαφοροποίηση της σοσιαλιστικής ταυτότητας, ένας πραγματικός φιλελευθερισμός, μια μικρή αντίσταση στη μαζική αφομοίωση του δυτικογερμανικού καπιταλισμού.

Έστω και έτσι, έστω και αυτή η γυναίκα, μου θύμισε ότι ο γυμνισμός είναι σοσιαλισμός. Και μάλιστα ένας αναρχικός σοσιαλισμός, εθελοντικός, εθελούσιος. Συνώνυμος ελευθερίας, ατομικής ανεξαρτησίας, αυτοδιάθεσης, αυτοδιαχείρησης, αυτονομίας. Και ισότητας. Ατόφιας, αταξικής ισότητας. Ο γυμνισμός, και ίσως περισσότερο εκείνος της ανατολικής Γερμανίας, θυμίζει πιο πολύ από κάθε τι πως η ελευθερία σε κάθε πτυχή της ζωής είναι το σημαντικότερο μέσο ανύψωσης του ανθρώπου σε ευτυχέστερες συνθήκες διαβίωσης. Και οπωσδήποτε το πλέον ορατό.

Και αφημένος έτσι στη συνειρμική διάθεση, θυμήθηκα μια ακόμη γυναίκα που δοκίμασε αυτή την αίσθηση αναρχικού σοσιαλισμού. Το πλήρωσε ακριβά το τίμημα της άσκησής του, πέφτοντας θύμα των πιο βρόμικων από τα χαμερπή ερπετά. Για να αφεθεί βέβαια και αυτή στη συνέχεια στα χέρια του νεοελληνικού σοσιαλισμού εξασφαλίζοντας  όπως όλοι μας μια θέση στη κόλαση.

άραγε τα παιδιά μας θα μοιάζουνε με εμάς;

Πώς τα καταφέρνει ο Αναγνωστάκης και στοιχειώνει τις αναρτήσεις μου 

Περισσότερη στάχτη και ποίηση εδώ.

σκέτοι κατίδηδες

Θυμάμαι ότι λίγα χρόνια πιο πίσω, σε μια σύναξη του πρωτεργάτη της απενοχοποίησης της φασιστικής ακροδεξιάς Καρατζαφέρη ένας παρευρισκόμενος χαιρέτισε ναζιστικά σε μια πρώτη δημόσια έκφραση αυτού του αθεράπευτου cognitive dissonance απ’ το οποίο υποφέρουν τα χρυσαβγίτικα κατακάθια. Τότε, αυτός ο χαιρετισμός καταδικάστηκε ως μεμονωμένο γεγονός. Θυμάμαι ακόμα ότι πριν μερικούς μήνες, ο αρχηγός της συμμορίας της χρυσής αβγής είχε δύο φορές δημόσια χαιρετίσει ναζιστικά, χαιρετισμοί που βρήκαν διάχυτη δημοσιοποίηση αλλά όχι θερμή καταδίκη. Δυστυχώς πέραν από πρωτοβουλίες αναρχικών ομάδων, κανείς μας δε φρόντισε να καθαρίσει τη βρωμιά πριν ακόμα αυτή καθιερωθεί ως η νέα μας επιδερμίδα. Τα χρυσαβγίτικα τομάρια βρομίζουν τώρα πια νόμιμα και θεσμικά με τη παρουσία τους τη κοινωνία.

Η δράση τους είναι συστηματική, οργανωμένη και -παρά τη μπόχα της- καθαρή. Η δυναμική τους τονώνεται από τις καθεστωτικές φυλλάδες, απενοχοποιείται θεσμικά από τη δικαιοσύνη και προστατεύεται από την αστυνομία. Περιπολίες, συσσίτια, αιμοδοσίες, νηπιαγωγεία, σχολεία, εργαστήρια, εργατικά συνδικάτα, εκδηλώσεις, συνάξεις, γιορτές. Δράσεις στοχευμένες στο μικροαστό που συντρίβεται, στον νέο που λουμπενοποιείται. Πράξεις που θεωρητικοποιούν τα θεριεύοντα βίαια ένστικτά του, κανονικοποιούν τις αδυναμίες του, εξουδετερώνουν τις αναστολές, παροχετεύουν την αναξιοπρέπεια της κοινωνίας στην αποχέτευση της εθνικής παλιγγενεσίας.

Το κάνουν στα φανερά. Αλλά το τρομακτικό είναι το το κάνουν ακόμα πιο πολύ, ακόμα πιο σθεναρά, ακόμα πιο αποφασιστικά όταν το κάνουν στα κρυφά. Για να ψάχνουμε όλοι μαζί το τι μας συνέβη όταν δούμε τα ποσοστά τους στις επόμενες εκλογές, για να μένουμε να αναζητούμε τα αίτια σαν εκείνοι θα βρίσκονται ήδη απέναντί μας με τα μαχαίρια, για να καθόμαστε να βρίσκουμε τις λέξεις όταν αυτές θα έχουν οριστικά χάσει το νόημά τους μέσα απ' τα βρώμικα στόματά τους.

Οι δράσεις τους είναι τόσο κρυφές ώστε πλέον όλοι τους να έχουν την αυτοπεποίθηση να τις κάνουν στα φανερά. Και το κάνουν. Έτσι, αυθόρμητα, χωρίς σκέψη, ασφαλείς στη γνώση πως δεν κινδυνεύουν, ισχυροί στη πίστη πως γνωρίζουν τον τρόπο, στη πεποίθηση ότι πλέον δεν είναι μόνοι, αφοσιωμένοι στη ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας τους. Αυθόρμητοι, υπερφίαλοι, υπερόπτες, αμόρφωτοι, κενοί, παιδιάστικα νάρκισσοι. Βουτηγμένοι στα μούσκουλα και στα ύστερα αναφιλητά εκλιπαρώντας σαν σε αποκάλυψη τη συγγνώμη.

Σκέτοι κατίδηδες.

η ακροδεξιά βία φτηνά ξεπλένεται

Η ξεφτίλα της ελληνικής δημοκρατίας ξεκινά από το ότι χρειάστηκε κοινοβουλευτική ψηφοφορία για να μπορέσει να βρεθεί προ των ευθυνών του απέναντι στη δικαιοσύνη (έστω και αυτή τη δικαιοσύνη) ένας κασιδιάρης. Προ των ευθυνών του αυτό το βίαιο, μισάνθρωπο υποκείμενο, σοσιοψυχοπαθητικής προσωπικότητας πρωτοπαλίκαρο μιας εγκληματικής συμμορίας με νεοναζιστικές πεποιθήσεις και φασιστικές πρακτικές. Για τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας, σε απευθείας μετάδοση σε πανελλήνιο δίκτυο, στη τηλεόραση.

Και όμως, αυτό το άσυλο που προστατεύει τους κασιδιάρηδες και τους κεφαλογιάννηδες αυτής της χώρας ακόμα καλείται πολιτικό. Πολιτικό είναι το άσυλο που εκλήθησαν να άρουν οι πατέρες ενός έθνους που σαπίζει βουτηγμένο στην εξαθλίωση και την ανελευθερία του.  Πολιτικό γιατί θεσμοθετεί -υποτίθεται- και προστατεύει -θεωρείται- την ελευθερία λόγου και έκφρασης στο ναό της δημοκρατίας και -με μια κατάχρηση- την ελευθερία λόγου και έκφρασης έξω από αυτό, αλλά με μια παραφροσύνη καταλήγει να αποποινικοποιεί τη βία και το έγκλημα και εντός και εκτός αυτού. 

Τρεις βουλευτές της νέας δημοκρατίας (και ένας καθηγητής ιατρικής!) αποφάσισαν ότι αυτού του είδους το άσυλο -το πολιτικό άσυλο- δε έπρεπε να αρθεί για το υποκείμενο κασιδιάρης. Ένας απ' τους βουλευτές, γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος. Μια σπουδαία, παλικαρίσια πολιτική πράξη, από άτομα χωρίς ίχνος πολιτικής υπόστασης. Μια πράξη που δείχνει πόσο ξεκάθαρα στην κυρίαρχη ιδεολογία η αποποινικοποιημένη ακροδεξιά βία είναι πολιτική. Μια πράξη που δίνει επιτέλους στη γελοία ψηφοφορία τη πολιτική υπόσταση που θα όφειλε να έχει, όπως πλέον απαιτεί ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Μια πολιτική υπόσταση που αποδέχεται επισήμως ως πολιτικό επιχείρημα το τραμπουκισμό των κασιδιάρηδων, τη βία των παναγιώταρων, τη σκατοψυχία των φαηλοκρανιδιώτηδων, τον διανοητικό μεσαίωνα των λογιών λογιών υπουργικών συμβούλων και το πνευματικό βάραθρο νεοναζί μητροπολιτών. Το σκότος ως πολιτικό επιχείρημα, η σαπίλα ως πολιτική πράξη. Που θέλουμε δε θέλουμε καθορίζει πλέον τις ζωές μας. Και τις συνομιλίες μας. Και τις ψυχές μας.  

Τίμια ξεδιπλώνεται η ιδεολογία της ακροδεξιάς δράκας που διαχειρίζεται τις εντολές των δανειστών της κοινωνίας. Τίμια και γοργά. Με τη μπότα του φασίστα, το γκλομπ του μπάτσου, το μικρόφωνο του δημοσιογράφου, το γραμμάτιο του τραπεζίτη. Τώρα και με το φτηνό ξέπλυμα της βίας τους. 

Ασφυκτιώ